Summa Laetitiae

Anomalia wielkanocne w tym roku mnożą się jak króliki. Z tych najważniejszych: po pierwsze, śniegi; po drugie, na zakończenie nabożeństwa Wigilii nie śpiewaliśmy z chóru Benonowego Chrystus zmartwychwstan jest na ten sposób wylewnie radosny, którym zwykle udawało mi się zarażać w odpowiedniej chwili samego Tomka Dąbrowskiego (przez co pieśń traciła swój tradycyjnie "konduktowy" charakter, za to uzyskiwała rytmikę bardziej "chłopacką") - pieśń tę zaśpiewaliśmy nieco wcześniej, w czasie Mszy i w stylu zupełnie ordynaryjnym, podobnie zresztą z Otrzyjcieee już.

Mimo to radość wielkanocna przychodzi i napiera, choćby i burze. Oktawa trwa, i podbije jutro nawet postny piątek. Święto Świąt i normalnie summa wesołości.